1207
Frakcja procesarska, która w ostatnich latach zdobyła przewagę na dworze hagryjskim umacnia się i praktycznie wypiera z otoczenia króla swoich przeciwników politycznych.
1208
Frakcja procesarska i frakcja antycesarska walczą ze sobą, próbując zdobyć jak największe wpływy u starego i niedołężnego władcy. Stopniowo coraz większe wpływy polityczne zdobywa frakcja orłów, deklasując niemal swoich przeciwników politycznych. Sokoły, uzyskują przewagę wśród kupców i rzemieślników przejmując wpływy w gospodarce.
1211
Wskutek praktycznego przejęcia kontroli nad polityką przez Orły, Hagria obiera definitywnie procesarski kurs. Między innymi dzięki wstawiennictwu starszego syna panującego króla. Szczególnie wyraża się to w dyskusjach na dworze o przyjęciu hagryjskiej wersji cesarskiego edyktu o jedności państwa i narodu, co de facto oznacza wprowadzenie pro ludzkiego rasizmu. Arkannon reaguje na te wydarzenia gwałtownym protestem. Hagria w odpowiedzi obsadza granice z Arkannon sporym korpusem wojskowym. Młodszy z synów jest zwolennikiem frakcji antycesraskiej. W Szaridorze , które jest księstwem zależnym od Hagrii nowy kurs polityczny sąsiada skutkuje to coraz poważniejszymi napięciami pomiędzy rodzimym księciem Ortisem Caladorem, a hagryjskim namiestnikiem, który sprawuje faktyczna kontrolę nad polityka zagraniczną ( lub też jej brakiem) małego księstewka.
1214
14 października umiera stary król Agenor I. W czasie ceremonii pogrzebowej dwaj synowie sprzeczają się nad jego grobem. Kłótnia przeradza się w bijatykę i walki stronników obu książąt w pałacu, w których to walkach obaj giną. Kraj popada w chaos polityczny, pojawiają się liczni pretendenci do tronu popierani.
1215
Wojna domowa na pełną skalę pomiędzy frakcjami procesarską: Orłami i antycesarska: Sokołami. Dochodzi do dwóch wielkich bitew, obie są nierozegrane. Powoli konflikt przeradza się w serię oblężeń i ataków na prominentów drugiej strony.
1216
Frakcja antycesarska opłaca liczne oddziały najemne, głównie rekrutujące się z Ezeryjczyków. Dochodzi do wielkiej bitwy nad rzeką Chemiile w której siły frakcji procesarskiej ponoszą druzgocącą klęskę, na polu bitwy ginie ponad połowa przywódców Orłów. Zdesperowani przywódcy Orłów proszą o pomoc Cesarstwo.
1217
Frakcja antycesarska nie może dojść do porozumienia co do wyłonienia jednego pretendenta do tronu Hagrii. Rozmowy z Erykiem i Glosterem dotyczące formalnego sojuszu kończą się niepowodzeniem. W drugiej połowie roku wojska Randers i Rywedden wchodzą do Hagrii aby wesprzeć jej obronę przed spodziewaną inwazją cesarską. Deszcz meteorytów, który gwałtownie spada na kontynent niszczy między innymi pola winne w Arkannon.

1218
W podległym Hagrii, przynajmniej nominalnie, Szaridorze, Hagryjski namiestnik spostrzega separatystyczne nastawienie panującego księcia Caladora. Przyjmuje przekazaną przez agentów cesarskich propozycję pomocy i organizuje przewrót. Panującego Księcia Ortisa Caladora ogłasza oszustem i uzurpatorem, a na jego miejsce proklamuje Viktora Caladora - dotąd nieznanego w księstwie krewnego panującego księcia.
W Szaridorze zapanowuje krótki chaos, przerwany przez rzeczonego Viktora, który przybywa na czele cesarskiego korpusu ekspedycyjnego i szybko przejmuje władzę.
W tym czasie w Hagrii, frakcja Orłów i frakcja Sokołów zakładają ufortyfikowane obozy po dwu stronach rzeki Chemille. Stronnictwo antycesarskie zwraca się o pomoc do Eryka z Ryvedden, a stronnictwo procesarskie prosi Cesarstwo by przysłało swoje wojska drogą morską.

1219
Na wiosnę wojska cesarskie podchodzą pod miasto Dijon, uważane za stolicę Sokołów. Do września trwa długotrwałe oblężenie, przerywane drobnymi utarczkami.
Natomiast Eryk opanowuje północno - wschodnią część Hagrii, wraz ze stolicą państwa i jednocześnie obozem Orłów ? Anguille. W tym czasie Cesarstwo zajmuje wybrzeże i kieruje się w stronę Arkannon.
W połowie września nadchodzi wczesna zima, która zapowiadana była jako wyjątkowo długa i ciężka. Obie armie zakładają obozy zimowe, jednak Cesarstwo zaczynają nękać poważne problemy zaopatrzeniowe. Legioniści zaciskają pasa, ale nie znający tak ostrej dyscypliny najemnicy Viktora Caladora, łupią kraj w poszukiwaniu jedzenia. W końcu dochodzi do ostrej kłótni pomiędzy dowódcą cesarskim, legatem van der Coons, a Viktorem Caladorem. W odpowiedzi na groźby legata Viktor zabija swojego oponenta i ucieka, by wkrótce przejść na stronę Eryka.
Niedługo potem zimowa kampania w Hagrii przynosi klęskę wojskom cesarskim.

1220
Na wiosnę wojna w Szaridorze się kończy. Eryk z Ryvedden w obawie przed niezdyscyplinowaniem Viktora Caladora, usuwa go. Na jego miejsce władcą mianuje Valarisa Caladora - młodszego brata dawnego księcia Ortisa.
Kampania w Hagrii również nadzwyczaj pomyślnie przebiega dla Eryka z Ryvedden, który opanowuje kraj, a na jego króla wyznacza Josepha de Montc?r.
Eryk i Gloster pojmują za żony siostry nowego króla Hagrii.

1221
Król Hagrii bierze za żonę Eleonorę, córkę wpływowego barona, Gerberta de Salux Tavannes. Jest to niezwykle powściągliwa i wykształcona młoda dama. Po kilku tygodniach od koronacji bierze udział wraz z mężem w oficjalnej audiencji służąc mu swoją znajomością języków obcych.

1226
W Hagrii wybucha Błękitna Zaraza.

1227
Młoda królowa, zyskuje coraz większą sympatię ludu i coraz większy osobisty wpływ na rządy w państwie.