1207

Król Eryk z niepokojem obserwuje sytuację w Randers w związku z niepowodzeniem jego planów ingerencji w wewnętrzne sprawy tego państwa. W związku ze zniknięciem Rodryka postanawia wejść w negocjacje z Glosterem. Tajne rokowania prowadzone są w jednym z przygranicznych miasteczek. Tam po raz pierwszy dochodzi do spotkania Lorda Glostera i Eryka. Początkowo Eryk jest niechętny nowemu królowi Randers. Spotkanie i prywatna rozmowa (na temat cesarskiego zagrożenia) przynosi pozytywny dla Glostera skutek. W zamian za zobowiązanie do nie wchodzenia w układy z Cesarstwem i walkę z cesarską siatką szpiegowską Eryk obiecuje uznać władzę Garbusa i nie wspierać opozycji wobec niego. Rękojmią tego układu jest małżeństwo Eryka z siostrzenicą Glostera, Adelą.

1208

Gloster i Eryk uroczyście ogłaszają testament Duncana Malagera, w którym ten wyznacza Eryka na swojego duchowego i moralnego następcą, a także powierza mu misje walki z Cesarstwem. W ślad za tym, Eryk i Gloster ogłaszają sojusz i braterstwo broni, Eryk rozpoczyna tworzenie nowej koalicji antycesarskiej. Na początek zjednuje sobie przychylność Ezerii (powołuje się na swoje ezerskie pochodzenie, jako, że jego matka była z Ezerii) i wysp Nor-Kogh za pomocą prezentów, łapówek i pochlebstw. Eryk zamyka granicę z Randers nie wpuszczając uchodźców politycznych wrogich Glosterowi.
Adela rodzi mu córkę, Rigny, zwaną później Waleczną

1209

Przychodzi na świat drugie dziecko Eryka i Adeli - Magnus - wyznaczony przez ojca na następcę tronu

1210

Podczas konnej przejażdżki Adela, będąca wówczas we wczesnych tygodniach ciąży ulega wypadkowi. Dochodzi do krwotoku i zakażenia. Po kilku tygodniach, ku rozpaczy Eryka, umiera.

1211

Podczas próby przejścia przez granicę z Randers do Ryvedden zostaje przypadkiem zatrzymany Gunter van Bartel alias Duncan Parsons alias Thierry Dubois. Znalezione przy nim dokumenty świadczą o tym, że jest on szefem cesarskich szpiegów na teren całego półwyspu i są mocna podstawą do rozpoczęcia śledztwa w związku z działalnością cesarskiej siatki szpiegowskiej w państwach zachodu i serii aresztowań opartych na zeznaniach jeńca. Dochodzi do drugiego w historii spotkania władców Randers i Ryvedden. Zawarte zostają dodatkowe tajne umowy, na mocy których obaj królowie przyznają sobie prawo do ścigania cesarskich szpiegów na terenie całego półwyspu (fakt ten jednak wyszedł na jaw dopiero 10 lat później). Dochodzi również do przekazania jeńca, który następne 15 lat spędził w lochu Glostera. Lokalni urzędnicy ogłaszają królewski dekret o gościnności nakładający na gospodarza odpowiedzialność obciążoną poważnymi konsekwencjami za czyny odwiedzającego go gościa nie będącego poddanym króla Eryka, Do dekretu dołączony jest list króla do jego poddanych mówiący o niebezpieczeństwie ze strony mocarstwa ze wschodu i konieczności wzmożonej czujności wszystkich mieszkańców Ryvedden. List ten i dekret, odczytywany na każdym miejskim rynku, na jarmarkach, wywieszany na rozstajach i przy gospodach jest początkiem fali pogromów, których ofiarami stają się zagraniczni kupcy i rezydenci.

1212

W ramach sojuszu i przyjaźni pomiędzy Ryvedden i Ezerią zawarte zostaje małżeństwo pomiędzy królem Erykiem a córką Chrystiana II, króla Ezerii, Unn Jasnowłosą.

1215

W stolicy wybucha epidemia błękitnej zarazy. Jedną z jej ofiar jest królowa Unn. Zrozpaczony król na pół roku przywdziewa żałobę. Na lustrach zawieszono czarne kilimy, odesłano muzykantów, a jedynym, co mąciło pałacową ciszę była królewna Rigny, która nie poddała się nakazom ojca.

1217

Eryk wraz z Glosterem bierze udział w nieudanych rozmowach dyplomatycznych z Hagrią. Dowiedziawszy się o planowanym ataku cesarskim na Hagrię, wyprowadzają z pomocą Ezerii uderzenie wyprzedzające, wspierając antycesarskie stronnictwo Sokołów. Gwałtowny deszcz meteorytów, który nawiedził zachód, niszczy między letni dom królewskiej faworyty.

1218

Wczesną wiosną flota i armia Cesarstwa przypuszczają atak na Szaridor. Wziąwszy go bez walki na skutek wewnętrznego przewrotu, wyprowadzają jednoczesne uderzenia na wschodnią Hagrię i południowe Ryvedden, którego większość sił jest obecnie w Hagrii. Wojska cesarskie pomimo oporu pospolitego ruszenia podchodzą do stolicy państwa i oblegają ją. Po trzech tygodniach ze względu na przerwanie szlaków zaopatrzeniowych i ogromne straty wynikające z ciągłych walk partyzanckich, oblężenie zostaje zakończone. Wojska cesarskie w uporządkowany sposób wycofują się do Hagrii. Pospolite ruszenie Ryvedden i posiłki z Terrain pod dowództwem Hamisha McKean ścigając wroga, wydają wojskom cesarskim kilka otwartych bitew. Ponoszą w nich jednak poważne klęski.

1220

Po trzyletniej okupacji wojska sojuszników opuszczają Hagrię. Eryk i Gloster udzielają poparcia Josephowi, który dzięki temu zostaje nowym władcą. Eryk, bierze za żonę jego siostrę, Claire, która umiera w tajemniczych okolicznościach podczas podróży do stolicy Ryvedden.
Po powrocie do domu Eryk ofiarowuje Hamishowi tytuł barona i ziemie na granicy z Randers. Hamish po uroczystościach wyjeżdża do swoich włości.
Państwo jest wykończone wojną.

1221

Eryk żeni się z kuzynką Christiana III ? Gudrun.

1222

Gudrun ucieka do Ezerii. W domu tłumaczy się, że bała się klątwy, którą straszyła ją królewna Rigny. Zostaje przeprowadzony oficjalny rozwód.

1223

Eryk żeni się z siostrą Arantesa I, Xarą.

1224

Xara umiera przy porodzie. Jednak jej córka, Hedwiga przeżywa.

1225

Eryk wyrusza na wojnę z Cesarstwem. Skoordynowany atak na wojska Cesarza przeprowadzony przez siły państw zachodu, elfy i krasnoludy okazuje się niezwykle skuteczny. Podczas wyprawy wojennej przeciwko wojskom cesarskim Rigny wsławia się brawurową szarżą jej lekkozbrojnego oddziału, która przechyla na jej korzyść szal jednej z potyczek. Kilka dni później, w innym starciu ginie jej młodszy brat, Magnus.

1226

Błękitna Zaraza wybucha w Ryvedden. Wojska Eryka spychają oddziały cesarskie w głąb Marchii.

1227

Koniec wojny. Eryk zawiera pokój z legatem cesarskim Eyck van Eerd?em pod warunkiem, że ten ostatni porzuci lojalność wobec Cesarstwa i uzna Eryka swoim seniorem. Van Eerd godzi się i zostaje ogłoszony baronem na części terenów dawnej Marchii Północnej.