1230

Sierpień

Na przyjęcie urodzinowe króla Josepha przybywa Król Eryk VI oraz Regentka Ezerii Ingvild wraz ze swym synem Królem Chrystianem IV.

Wrzesień

- Jarl Nor Kogh Tryggve Haraldsson zapowiada wyprawę do tajemniczej Arabii, o której wspaniałościach opowiadają Hessyjscy żeglarze.

- Król Hessi wysyła oficjalną depeszę, w której informuje Jarla, że Arabia jest kolonią Hessyjską, a on nie wyraża zgody na jego wyprawę . Konflikt zażegnuje Regentka Ezerii.

- Eyck występuje z oficjalną reprymendą skierowaną do Vulfgarda, władcy północnej części Marchii, żądając od niego natychmiastowej restrukturyzacji północnej części Marchii.

Listopad

- Podczas obrad Thingu, kilku pomniejszych Jarlów nie zgadza się z decyzją Jarla Gunnara Rögnvalda o zaprzestaniu działań mających na celu zorganizowanie wyprawy do Arabii. W kulminacyjnym momencie obrad, jeden z nich wyciąga broń krzycząc: "Precz z Tryggve Haraldssonem!". Niepożądane nastroje uspokaja uczestnicząca w obradach Ingvild przestrzeliwując agresorowi głowę bełtem. Jego stronnicy szybko łagodnieją, słysząc słowa regentki: „Każdy kto odważy się choćby raz zanegować mój rozkaz, zostanie rozwleczony przez konie”.

1231

Luty

- Na wieść o śmierci Eryka VI, w Hagrii ogłasza się 12 dni żałoby, w trakcie których zakazuje się jakichkolwiek zabaw, festynów oraz innych rozrywek ku uciesze tłumu.

- Po zakończeniu żałoby, w Nethrill odbywa się narada, na którą przybywa Regentka Ingvild, Król Joseph oraz Eyck z Marchii. Rozmowy są tajne i mimo, iż wielu nadstawiało uszu nie udało się dowiedzieć, o czym przywódcy państw rozmawiali.

Lipiec

- Wieść o śmierci Rigny nie wywołuje wielkiego poruszenia na dworze Ezerii, aczkolwiek wiadomym jest, że nastroje panujące na dworze są niezbyt przychylne polityce Eryka Pięknego.

- Eyck ogłasza, iż nie może i nie będzie tolerował, aby Marchię toczył głód z uwagi na absolutną niekompetencje władcy północnej części kraju Vulfgarda. Eyck w ciągu dwóch tygodni zajmuje północną część Marchii ogłaszając się jako pana całej Marchii.

- Dochodzi do "Wielkiej Mistyfikacji", jak została ona nazwana przez króla Josepha, podczas której rzekomo posłowie Hagryjscy i Ezerscy zaatakowali króla Eryka Pięknego oraz jego kompanów, w tym Raghę, Pana Duscard.

- Ingvild wraz z Josephem i Eyck’em ogłaszają powołanie Nowej Ligi Państw Zachodu, która ma ochronić ich państwa przed skrajnie agresywną polityką Eryka, który jak głosi wieść i Ezerska Regentka, z całą pewnością kontynuuje pakt z Mortimerem, który zawarł jego ojciec Ryszard Gloster.

Sierpień

- Świadomi nieuchronnej konfrontacji w porozumieniu ze szlachtą Ryveddeńską, która sprzeciwiła się Erykowi, Ezeria i Hagria przesuwają swoje wojska pod granice z Ryvedden.

Wrzesień

- Wojska Eyck’a przemieszczają się po przejęciu północnej części Marchii i blokują przejście pomiędzy Prowincją Randerską.

- Zarówno w Ezerii jak i Hagrii notuje się pojawienie sporej ilości istot nadnaturalnych. Za ich migrację odpowiedzialna jest polityka Eryka, który ogłosił swój Edykt o Jedności Światów. Początkowa polityka otwartych ramion dla istot nadnaturalnych, wprowadzona w tych państwach, nie przynosi pozytywnych rezultatów, kreatury nie z tego świata zupełnie nie zważając na obowiązujące prawa i zwyczaje krajów, w których się znalazły, zaczęły rościć sobie samozwańcze prawa i uprzykrzać życie miejscowej ludność. Ingvild decyduje się na podjęcie drastyczniejszych kroków i rozkazuje przepędzić wszelkie istoty nadnaturalne, które znajdują się na terenie Ezerii, grożąc śmiercią każdemu, który dobrowolnie nie opuści granic. Król Joseph początkowo dziwi się decyzji swego sojusznika, lecz po tym jak grupa demonów plądruje nadrzeczne miasta ogłasza, że również Hagria nie jest miejscem dla potworów. Zostaje powołany specjalny Oddział, którego zadaniem jest neutralizacja zagrożenia ze strony agresywnych nienaturalnych. Przy sporych stratach, oddziałowi udaje się rozbić i pokonać przeciwników.

- „Nie pozwolimy na to, aby ci, którzy nie powinni istnieć w naszym świecie, zagrażali dobru naszego państwa. Wystarczającym zagrożeniem jest Zachłanny Eryk, sługus Cesarstwa” - Grzmiał Król Joseph.

- Sytuacja między państwami zachodu, a Erykiem jest tak napięta, że król Joseph postanawia wykonać swój pierwszy krok. Wojska Hagrii wkraczają do Ryvedden, śmiało zdobywając przygraniczne placówki wroga.

Listopad

- Działaniom Josepha wtóruje Ezeria, która wkracza do Ryvedden od północy, przegrupowując się z oddziałami Barona Tytusa Glande, który wraz ze swym bratem Rupertem stanął na czele przeciwników zachłannego Eryka w Ryvedden.

1232

Styczeń

- Dochodzi do pierwszych poważniejszych starć pomiędzy wojskami Hagryjskimi, a kundlami Eryka. Zdradzieckimi sztuczkami udaje się Erykowi podejść wojska Hagryjskie, jednocześnie rozbijając linię zaopatrzeniową. Wojska Hagryjskie tym samym zmuszone są do wycofania się na swój teren.

- Przez Ligę jak dreszcz przechodzi informacja o ataku na Marchie przez Duscard. Jeszcze dziwniejsza wydaje się natychmiastowa kapitulacja Eyck’a. Jednakże władcy Hagrii i Ezerii przyjmują to ze spokojem.

Marzec

- Eryk przypuszcza atak na siły Hagryjskie, w pierwszej chwili zaskakując niespodziewanym atakiem, który jednak z łatwością zostaje zatrzymany, a dzięki pomocy części oddziałów Ezerskich, Eryk zmuszony zostaje do natychmiastowego wycofania się.

- Na dworach pojawiają się satyryczne przedstawienia ukazujące atak małego wściekłego kundla, który zostaje skarcony, po czym z podwiniętym ogonem przepędzony.

- Po Ezerii przetacza się ogromna fala niezadowolenia, kiedy Hessia informuje, że nie wywiąże się z umowy handlowej i nie prześle umówionych ilości pożywienia, wycofując się tym samym z wcześniej zawartej umowy, na mocy której Hessia otrzymywała rudę żelaza i drewno z północnych części Chador na budowę statków, w zamian za odpowiednio wyliczoną ilość wołów.

- Dochodzi do przygranicznych starć pomiędzy Ezerczykami, a Hessyjczykami, jednakże waśnie zostają zakończone na wyraźny rozkaz Regentki, najprawdopodobniej spowodowany wysłaniem przez Hessię swej Armii do Chador jako wsparcia dla Galsviir. Jednocześnie Król Hessi ogłasza, że jak tylko uda się wygrać z Erykiem, zrealizuje swoje zobowiązania wraz z odsetkami.

Kwiecień

- Dochodzi do kolejnej bitwy pomiędzy kundlami Eryka, a połączonymi już siłami Hagrii i Ezerii. Wygrana wydaje się być oczywista, jednakże niespodziewanie na pomoc Erykowi przychodzą wojska Raghy oraz ogromne ilości górali z Terrain. Siły wroga niestety przeważyły zmuszając do taktycznego wycofania się wojsk na Północ, pod Galsviir, gdzie stacjonowały w pełni dyspozycyjne oddziały Hessyjskie.

Maj

- Rektor Akademii Magicznej w Aldrin Alfred Morstein, ogłasza że w wyniku licznych badań, potwierdza się tezę mówiącą o wzmacniającym działaniu elementów istot innych uniwersów na efekty zaklęć, talizmanów i innych przyrządów magicznych. Jednocześnie Akademia ogłasza zapotrzebowanie na takie istoty.

Lipiec

- Dochodzi do bitwy pod Galsviir, gdzie dwie równe armie stanęły naprzeciwko siebie. Przebieg bitwy po stronie Koalicji był jak wyśmienita partia szachów, gdziekolwiek Eryk uderzał tam napotykał mur. Mur niestety nie doskonały. Wyrwą okazali się przeklęci Hessyjczycy, którzy miast bronić swych pozycji i kontratakować w odpowiednich chwilach, zlekceważyli rozkazy i przez swą skrajną głupotę, jaką był nagły atak na Eryka, zaprzepaścili oczywiste zwycięstwo Ligi. Trzeba przyznać, że była to bolesna lekcja, ponieważ Eryk jak wąż, którego jad cały czas jest toczony, wykorzystał nierozwagę Hessyjczyków i wdarł się we flankę wraz z oddziałem Orczych wojowników.

- Niech na tamtym świecie Kapitanowi Ongilusowi z Galsviir będzie wiodło się dobrze, ponieważ to on do ostatniej chwili starał się odeprzeć atak Eryka, pozwalając Tytusowi i Rupertowi Glande na wycofanie się. To on w ataku rozpaczy rzucił się na Eryka, gdy wypatrzył go w czasie bitwy. Wprawdzie wiedząc, iż jego straceńczy atak jest bez szans, przebił się aż do samego Eryka i godził go mieczem, niestety zielone zwierzęta nie pozwoliły mu dokończyć dzieła i dokonać ostatecznego cięcia. Niech sława o nim nigdy nie przeminie.

- Galsviir upadło, pod przemocą Eryka. Dwie noce później Tytus i Rupert Glande zostają porwani. Jak wieść niesie nim Eryk poderżnął im gardła po 3 dniach tortur, udało im się odciąć mu dłoń, niestety Król Żmija przeżył i tą próbę zgładzenia potwora.

Wrzesień

- Regentka Ezerii postanowiła nie czekać, aż kundle „Żmiji” ponownie się przegrupują i przypuściła atak, rozbijając armię Eryka i zmuszając go do wycofania się za mury Galsviir. Same wojska jednak z niewyjaśnionych przyczyn zostały odwołane za granicę Ryvedden.

Październik

- Na spotkaniu Ligi w Hessen, Hessia ogłasza, że nie widzi zagrożenia ze strony Eryka i wycofuje się z wojny. W jednej z przesłanek mówi się, że Hagria sprzedała swój dług korporacji Hobbickiej M&W, która natychmiast zażądała spłaty długów od Hessi, jednocześnie, co chyba najbardziej zabolało króla Hessi, blokując linie kredytowe na budowę Floty Hessyjskiej.

- Aby zaradzić zdradzie Hessyjskiej, Flota Marchijska stacjonująca w Szaridorze wypływa i kieruje się wzdłuż wybrzeży w stronę Hessi. Informacja o zdradzie Hessi była jak iskra dla Nor Kogh i Ezerczyków, którzy zaraz po otrzymaniu informacji rozpoczęli przygotowania do wyprawy na Hessyjską flotę.

Listopad

- Dochodzi do wielkiej morskiej bitwy, ogromna flota Nor Kogh i Ezerii bez pardonu zaatakowała okręty Hessi. Bitwa wydawała się formalnością na drodze do zwycięstwa, tym bardziej, że od południa nadpływała flota Marchii. I to ona zadecydowała o wygranej, jednakże nie Ezerii i Nor Kogh. Z niewiadomych w tym czasie przyczyn okręty Marchii, zamiast zgładzić buntownika, dołączyły doń i wspólnie napadły na okręty Ligi. Bitwa została przegrana.

- Eyck zaprzeczył jakoby miał mieć z tym atakiem cokolwiek wspólnego. Jego słowa potwierdziły się, gdy okazało się, że pod Marchijską banderą byli Szaridorczycy - zwyrodniałe dzieci Caladora.

1233

Styczeń

- Ze stepu dochodzą wieści o wielkim głodzie, który trawiąc południowe części stepu spowodował, iż plemiona z południa zaczęły stopniowo najeżdżać na tereny klanów osiadłych na północnych i centralnych częściach stepu. Szybko dochodzi do zjednoczenia orków z południa oraz coraz poważniejszych ataków na tereny położone na północy.

Luty

- Flota Hagrii i pozostałe siły Nor Kogh oraz Ezerii atakują zdrajców, odnosząc tym razem druzgocące zwycięstwo.

- W tym samym momencie, wojska Eryka atakują Hagrię, a podstępni Szaridorczycy wywołują bunt. Tym podstępem obszar między Szaridorem, a Ryvedden i Randers, wraz z Szaridorem zostają zajęte, przez najeźdźcę.

- Z inicjatywy Klanu Niedźwiedzia oraz Klanu Sokoła dochodzi do zjednoczenia Hordy Niezmierzonego Stepu oraz Hordy Wysokich Gór. Do sojuszu szybko dołączają się klany Północy jak i liczne mniejsze klany. Nowy sojusz oznacza ponowne powstanie centralnej władzy Chanatu. Na Chana zostaje wybrany Dargha, głowa Klanu Niedźwiedzia.

Marzec

- Zupełnie niespodziewanie, Marchia dokonuje aktu zerwania paktu z Orkami, jak okazało się zgodnie z przemyślanym planem Monarchów Ligi. W szybkiej kampanii jednostki Raghy stacjonujące w Marchii zostają rozbrojone, a Orki pojmane. W niedługim czasie Prowincja Ostrogrodzka oraz Duscard zostają zajęte przez Marchię we współudziale z tamtejszą szlachtą mającą dość lat upokorzeń pod władzą Orków.

Czerwiec

- Na wskutek zupełnego nieporozumienia, jeden z generałów Eyck’a przepędza z prowincji Ostrogrodzkiej mieszkające tam Krasnoludy.

Sierpień

- Chmurny Szczyt odpowiada oburzeniem i zbiera wojska, jednakże Eyck’e w porę przybywa do Stolicy Krasnoludzkiej i tłumaczy całe nieporozumienie. W ramach dobrej woli oddaje tereny Prowincji Ostrogrodzkiej aż do Gór Algor, Chmurnemu Szczytowi.

- Wrzesień
Wojska Marchijskie przegrupowują się, aby dołączyć do wojny z Erykiem i ruszają na północ.

Listopad

- Do Generałów Marchii, przybywają z prośbą o pomoc przedstawiciele klanów McKean i McMulligan.
Z uwagi na trwające rozmowy z przedstawicielami terraińskich klanów oraz szybkie nadejście bardzo mroźnej zimy, zawieszone zostają dalsze działania militarne Marchii, aż do Wiosny.

1234

Styczeń

- Nieurodzaj w Chanacie i ciągłe ataki z południa powodują, że Chan decyduje się ruszyć na północ, niebezpiecznie zbliżając się do Prowincji Ostrogrodzkiej i Duscard.

Luty

- Wojska Marchii w trybie natychmiastowym otrzymują rozkaz przesunięcia się na południe kraju.

Marzec

- Zupełnie nie spodziewanie Chanat atakuje Prowincję Ostrogrodzką oraz Duscard. W przewspaniałej bitwie przeprowadzonej we wprost mistrzowski sposób przez „Krola” Jurga X Runobrodego, armia Chanatu zostaje zdruzgotana.

- Jednakże pozostałe siły Orków atakują Duscard i w pełni je zajmują.

- I tym razem Eyck pokazuje się jako doskonały polityk. Jak się okazało problem pojawienia się Orków z Chanatu i ich atak spowodowany był głodem, ale głodem przede wszystkim południowych plemion, które rozpoczęły migrację na północ zmuszając Orki z Chanatu do przesunięcia się na terenu Duscard.

Kwiecień

- Między Chanem, a Eyckiem dochodzi do porozumienia, w którym Orki pozostają w Duscard, jednakże zobowiązują się bronić Marchię przed klanami południa, samemu również nie posuwając się dalej na północ.

- „Krol” Jurg X Runobrody postanawia na ruinach dawnego Ostrogrodu wybudować ogromną i wspaniałą, prawie jak sam Chmurny Szczyt, fortecę.

Lipiec
- Wojska Marchijskie ponownie przemieszczone zostają na północ.