Hobbici
O rasie i wyglądzie:
Istnieją trzy szczepy Hobbitów.
- Fallohidzi są najwyżsi. Mają jasną skórę i ze wszystkich grup najbardziej przypominają ludzi, jest ich jednak niewielu i nie, którzy z postronnych mylą ich z ludźmi.
- Harfootowie są najmniejsi, mają ciemną, brązową skórę i włosy. Nie rosną im brody i są w odczuciu innych ras najbardziej typowymi hobbitami. Kiedy przedstawiciel innej rasy myśli o hobbitach, wyobraża sobie najczęściej właśnie przedstawiciela szczepu Harfootów.
-Stoorowie są najmocniejsi wśród Hobbitów i często wydają się niżsi, niż niektórzy Harfootowie, a to ze względu na krępą budowę ciała. Jednak pozory mylą, typowy przedstawiciel Stoorów zazwyczaj jest nieco wyższy niż Harfoot i nieco niższy od Fallohida. Przedstawiciele tego szczepu mają nieco jaśniejszą karnację, kręcone brązowe włosy przypominają fryzury ich niższych krewniaków. Jednak cechą, która najbardziej wyróżnia Stoorów są wielkie dłonie i stopy - wielkie, nawet wedle hobbickich standardów. Hobbity te często noszą brody.

Społeczeństwo
Ponad sto pięćdziesiąt lat temu, co wiążę się bezpośrednio z powstaniem korporacji M&W, doszło do rozłamu wśród Hobbitów, dawniej w ogólnym pojęciu Hobbici uważani byli za niegroźną rasę rolników i drobnych handlarzy. Miłych i i radosnych, uwielbiających palić ziele fajkowe i jeść.

Takimi pozostała tylko ich część generalnie ze szczepu Harfootów zamieszkująca w Hessi i na południu Ezerii. Reszta w raz z całymi rodzinami, co stało się swoistą strukturą powstałej Hobbickiej korporacji, wcieliła się w je szeregi. Stawiając się na równi z ludźmi, przenosząc się ze swoich wiejskich nor, do miejskich kamienic, a z czasem i dworków.

Hobbici ci zaczęli lubować się w luksusach, na które z czasem mogli sobie pozwolić, żyjąc ponad stan. Hobbici ci żyjąc w miastach zaczęli tworzyć własne dzielnice, najsłynniejszą z nich jest dzielnica Bankowa (dawniej Formork) w Nethrill, która to rządzi się na własnych autonomicznych prawach jakie zostały jej nadane.
Dzielnice w których żyją Hobbici szybko stają się hermetycznymi rasowo, a mieszkańcy innych ras przeprowadzają się z nich w dość szybkim tempie.

Są oni twardzi, aż do przesady. Żaden szanujący się Hobbit nie pokarze poza najbliższą wspólnotą że potrzebuje pomocy, a na pewno nie przed kimś innej rasy. Była by to hańba nie tylko na jego honorze ale i całej rasy. Wśród społeczności tym samym nie toleruje się słabych płaczków. Są oni w większości oschli, mimo w pełni przestrzeganej etykiety pozostają zamknięci na istoty innych ras.

Inaczej ma się sprawa wśród swoich, tu nikogo nie zdziwi śpiew i taniec, huczne ceremonie z powodu imienin czy urodzin. Rzadko jednak zdarzają się jakieś większe nie porozumienia, a spory których nie można zakończyć, zawsze przenoszone są na drugi dzień i w tedy dokańczane w sposób jakie strony biorące udział w sporze wspólnie uznają za stosowny.

Jednocześnie społeczności Hobbickie spokojnie można uznać za zamożną, naprawdę rzadkim widokiem może być Hobbit który jest biedakiem, jeżeli taki się trafia to najczęściej jest wyrzutkiem ze społeczności która go z jakiegoś powodu odrzuciła.

Banicja w społeczności Hobbickiej jest jedną z najcięższych kar stosowanych np. za homoseksualizm, albo spółkowanie z przedstawicielem odmiennej rasy, bądź innym zwierzęciem.

Hobbici znani są poza zarabianiem pieniędzy i pojawianiem się wszędzie gdzie tylko zwęszą interes, z umiejętności cichego poruszania i bardzo zręcznych manualnie palców. Legendy od Hobbickich zabójcach i włamywaczach, którzy na zlecenie Banków egzekwują długi, są na większości straganów całego świata jednym z najgorętszych tematów. Jednakże oficjalnie Korporacja, odcina się od wszelkich tego rodzaju pomówień.

Edukacja odbywa się w szkołach tylko dla Hobbitów znajdujących się w ich dzielnicach, gdzie młodzież pobiera nauki z zakresu czytani i pisania, matematyki, rachunkowości, ekonomi i marketingu oraz technik negocjacyjnych. Jednoczenie w rozwoju młodego Hobbita sporo stawia się na jego rozwój fizyczny oraz umiejętności manualne. Naukę rozpoczyna się w wieku 10 lat i trwa ona przez kolejne 20 lat, po czym przez 3 lata każdy Hobbit musi odbyć naukę poprzez praktyczne przyuczenie do zawodu, dopiero w wieku 33 lat, które jednocześnie jest wiekiem w którym Hobbici osiągają dojrzałość, może on wybrać własną drogę, która jednak najczęściej jest tożsama z tokiem edukacji i przyuczonego zawodu.

Ubiór:
Mieszkańcy wsi gustują w ubiorach praktycznych, a więc koszul i spodni lnianych prostych kaftanów i słomkowych kapeluszy.

Hobbici mieszkający w miasta, gustują w wysmakowanych dobrze skrojonych ubiorach. Nigdy nie są one przesadnie bogate, bo to mogło by świadczyć o braku smaku właściciela i nadmiernych przechwalaniem się bogactwem. Jednakże wygląd Hobbita nie może być również zaniedbany, bo to świadczyło by o jego braku szacunku do społeczności i celowym psuciu wizerunku całej rasy.

W podróży Hobbici ubierają się przede wszystkim praktycznie i dostosowują swoje stroje do warunków w których będą przebywać. Jednocześnie osoba w stroju który źle dopasuje do charakteru podróży, również może zostać wykpiona przez innych Hobbitów, ponieważ przedstawia tym swe nieprzemyślane działania i może wzbudzić śmiech albo co gorsza politowanie u innych ras.

Długość życia Hobbitów to około 90-130 lat, pełnoletniość osiągają w wieku 33 lat.

Przeczytaj także o Hobbickiej korporacji Handlowo-Bankowej M&W -> http://orkon.org/node/458

txt. Wojciech „Bestia” Koźliński