ZASIĘG TERYTORIALNY
Kult Monolitu jest religią państwową Cesarstwa i ma stosunkowo niewielu wyznawców poza tym krajem.

CHARAKTERYSTYKA BÓSTWA
Cesarstwo jest monoteistyczną teokracją – powszechna cześć oddawana jest ogłoszonemu bogiem Cesarzowi Erspanowi XVII, którego Najwyższa Rada Cesarstwa ogłosiła w 1162 roku Jedynym, Prawdziwym, Wszechwiedzącym, Wszechobecnym i Doskonałym Bogiem Rodzaju Ludzkiego.

Cesarz opisywany jest jako wysoki, szczupły mężczyzna o porcelanowo białej skórze, wąskich ustach i ciemnobrązowych włosach, noszącym powłóczyste, czarne szaty, bogato zdobione złotem, oraz owianą legendą złotą maskę, odlaną ze skruszonych koron władców podbitych narodów, którą zdejmuje tylko raz do roku - w rocznicę koronacji legendarnego Cesarza Erspana I, która to data jest uważana za początek Cesarstwa.

Cesarz jest wdowcem i nie posiada potomstwa.

SYMBOLIKA
Symbolem Boskiego Cesarza jest Czarny Monolit, popularnie noszony na szyi w formie prostopadłościennego, czarnego wisiorka.

PODSTAWOWE PRAWDY WIARY
Cesarz jest Jedynym, Prawdziwym, Wszechwiedzącym i Wszechobecnym i Doskonałym Bogiem Rodzaju Ludzkiego.

Czczenie Cesarza jest świętym obowiązkiem każdego obywatela.

Cesarz urodził się jako człowiek i wyłącznie mocą swojej woli przekroczył granicę Doskonałości, stając się Żywym Bogiem.

Świętym obowiązkiem każdego obywatela jest ciągłe doskonalenie się na wzór Boskiego Cesarza, by stać się istotą lepszą, pełniejszą i lepiej spełniającą swoje zadania na chwałę Cesarza, Państwa i swoją.

Każdy obywatel ma święty obowiązek wykonywać wszystkie swoje obowiązki najlepiej, jak potrafi, oraz chronić i uczyć słabszych i mniej umiejętnych od niego, tak, by nie ustawali oni na ścieżce do doskonałości i powiększali chwałę Cesarza, Państwa i swoją.
Cnoty i Wtajemniczenia
W religii Monolitu istnieje siedem cnót i wtajemniczeń ("podobnie jak 7 jest mieczy w herbie, 7 wzgórz na, których wznosi się Miasto Mieczy i siedem grzechów. Siedem jest bowiem liczbą świętą i doskonałą.")
Każdy wyznawca Cesarza powinien znać listę cnót, rozumieć, na czym polegają i kierować się nimi w codziennym postępowaniu. Są to:
o Posłuszeństwo - Dziecko jest posłuszne swoim rodzicom, obywatel jest posłuszny Cesarzowi. Taki jest świat i takie są jego naturalne prawa.
o Braterstwo - Wszyscy obywatele są braćmi i siostrami w wierze. Należy im się wobec tego szacunek.
o Wierność - Człowiek musi być wierny swemu Cesarzowi, państwu i rodzinie. Jest to jedna z oznak cywilizacji. Zdrajcy są gorsi nawet od bydląt i nieludzi.
o Honor - Honor jest podstawą cywilizacji. Szanuj swoje słowo i ufaj, że słowo obywatela jest wiążące. Człowiek pozbawiony honoru jest nikim.
o Odpowiedzialność - Należy opiekować się tymi którzy są od ciebie zależni. To jak ich traktujesz świadczy o tym, jakim jesteś człowiekiem. Jesteś odpowiedzialny przed tymi, którym podlegasz. Oni będą Cię traktować tak samo, jak ty traktujesz sobie podległych.
o Sprawiedliwość - Prawo jest podstawą porządku społecznego, państwa i narodu. Przestrzegaj praw, a państwo rozkwitnie. Pamiętaj, państwo to również ty, więc godząc w prawo, szkodzisz sobie.
o Doskonałość - Każdy powinien dążyć do doskonałości w tym, co robi. Niezależnie od tego, czy jest szewcem, żołnierzem, czy artystą. Zawsze pamiętaj o swoim rozwoju, a zaznasz pokoju Cesarstwa Niebieskiego.
Wraz z postępem na ścieżce cnót, a w każdym razie w hierarchii społecznej, wyznawca Cesarza może wstępować w kolejne kręgi wtajemniczenia. By sprawować wyższe godności w zasadzie niezbędne jest przynależeć do odpowiedniego kręgu. Tytuły z nimi związane są używane podczas ceremonii religijnych i w niektórych dokumentach o uroczystym charakterze.
o Posłuszny (dziecko, świeżo nawrócony). Tytuł nadawany podczas Ceremonii Nadania Imienia. Zwykle odbywa się ona do miesiąca po narodzinach, lub w momencie przyjmowania prawdziwej wiary.
o Brat/Siostra (dorośli obywatele). Każdy Posłuszny po ukończeniu 13 roku życia, lub po udowodnieniu szczerości swej wiary, otrzymuje tytuł Siostry/Brata.
o Wierny (urzędnicy, żołnierze, nowicjusze). Ten, kto wstępuje na służbę Cesarstwu jako żołnierz, urzędnik bądź nowicjusz składa przysięgę wierności i staje się Lojalnym.
o Szlachetny (dożywotnio oddani służbie cesarstwu). Ci, którzy w uroczystej przysiędze całe swe życie oddadzą służbie Cesarzowi i cesarstwu zwani są Szlachetnymi, bo wiąże ich honor przysięgi. Pośród nich najczęściej spotyka się Kapłanów, oficerów, wyższych urzędników oraz żołnierzy idących w szczególnie niebezpieczne rejony (np. Południowa Puszcza). Przysięga nie oznacza celibatu, ani przywiązania do konkretnego stanowiska.
o Czcigodny (Najwyżsi oficerowie, urzędnicy i Arcykapłani). Ci, którzy przez wiele lat wiernie i mądrze służą Cesarzowi i państwu otrzymują tytuł Czcigodnego, bo stanowią wzór do naśladowania dla współbraci, niosąc odpowiedzialność za losy wspólnoty. Wśród nich najczęściej zdarzają się wysocy oficerowie, ministrowie oraz arcykapłani.
o Oświecony (siedmiu Mówców Monolitu). Najwyższy dostępny człowiekowi tytuł. Niektórzy tak dobrze rozumieją nauki Cesarza, że ten bierze ich pod swoją osobistą opiekę. Są oni jego głosem, więc ich słowo traktowane jest jak prawo. Dlatego też zwą się Oświeconymi i są prawodawcami.
o Doskonały (wyłącznie cesarz) - Stopień wtajemniczenia do którego dąży każdy światły człowiek, lecz który osiągnąć udało się jedynie Samemu Doskonałemu, Boskiemu Cesarzowi. Niechaj chwała jego imienia przetrwa póki gwiazdy nie wygasną i dłużej jeszcze!

OBRZĄDEK
Większość mieszkańców Cesarstwa regularnie uczestniczy w ceremoniach religijnych, wpisanych w rytm codziennego życia. Podstawowy obrządek jest nieskomplikowany, prosty do odprawienia w różnorodnych warunkach, także na polu bitwy i służy podtrzymaniu więzi we wspólnocie - gminie, garnizonie, urzędzie, cechu itd. i umocnieniu Cnót. Tradycyjnie praktykowaną formą są wspólne posiłki, przy których kapłan wygłasza budujące kazanie, a wierni są równi przy jednym stole bez względu na stopień i funkcję.
ŚWIĘTA
Kilka razy do roku, w rocznice kluczowych dla istnienia Cesarstwa wydarzeń historycznych, takich jak ustanowienie Cesarstwa, urodziny Cesarza, rocznice wielkich podbojów i tym podobne, tradycyjny, surowy obrządek zastępowany jest hucznymi uroczystościami, wśród których dominują imponujące defilady legionów w galowych mundurach, procesje odświętnie odzianych urzędników i kapłanów, pokazy musztry a czasem nawet wystąpienia samego Boskiego Cesarza, a wszystko starannie zaaranżowane tak, by utwierdzić widzów w przekonaniu o niezmierzonej potędze Cesarstwa i wzbudzić podziw i strach wśród ewentualnych gości czy ambasadorów.
ŻYCIE POZAGROBOWE
Cesarz, jako najdoskonalszy władca, opiekuje się swoimi poddanymi także po ich śmierci. Dla każdego zmarłego obywatela podczas ceremonii pogrzebowej przygotowywana jest kamienna tabliczka z wypisanym jego imieniem. Taką tabliczkę rodzina zmarłego oddaje kapłanowi w najbliższej świątyni, skąd wraz z setkami innych transportuje się ją do stolicy kraju, Miasta Mieczy. Tam zostaje wmurowana w ścianę Cesarskiego Pałacu, obok tabliczek z imionami innych obywateli. W ten sposób dusza osoby, której imię zostało zapisane na ścianie Pałacu, zamiast błąkać się po krainach umarłych, zatracając coraz bardziej, w miarę upływu czasu, własną świadomość i stając się z czasem jedynie pustą skorupą, trafia do pałacu Cesarza w zaświatach, gdzie trwa otoczona Jego opieką czekając na spotkanie z bliskimi.
HIERARCHIA
Cesarstwo jest monoteistyczną teokracją. Oznacza to między innymi, że hierarchia urzędnicza jest zespolona z hierarchią kościelną. Z jednej strony, kapłani pełnią szereg funkcji administracyjnych – np. sprawują władzę sądowniczą w sprawach cywilnych, zajmują się ewidencją ludności, a w mniejszych miejscowościach również podatkami itp. Z drugiej strony, podlegają oni namiestnikom tak, jak wszyscy inni urzędnicy; władza cywilna i duchowna jest jednością. (Oczywiście istnieją instytucje poświęcone ściśle życiu duchownemu – większe świątynie, klasztory. Korpus kapelanów (feldkuratów) w armii cesarskiej spełnia posługę duchową, ale także inne zadania wymagające zbliżonych kwalifikacji.)
Zasadniczo hierarchia społeczna opiera się na Cnotach, prowadzących do kolejnych wtajemniczeń.
Wszystkie nowo narodzone dzieci, dzięki łasce Cesarza, zostają przyjęte do społeczności. Po ukończeniu 13 roku życia młody człowiek staje się pełnoprawnym obywatelem i jego imię zapisuje się w rejestrze ludności. To otwiera przed nim drogę do kolejnych stopni doskonalenia. Wyższym poziomem oddania się Cesarzowi i Jego naukom jest wstąpienie na czasową służbę Państwu jako urzędnik, żołnierz lub kapłan w nowicjacie. Kolejnym krokiem na ścieżce do doskonałości pozostaje dożywotnie poświęcenie się służbie Cesarzowi jako pełnoprawny kapłan, mag lub zawodowy żołnierz. Dalej w hierarchii społecznej stoją arcykapłani, generałowie i najwyżsi urzędnicy, których mianował sam Cesarz podczas prywatnej audiencji. Najwyższym dostępnym obywatelowi zaszczytem jest stanie się jednym z siedmiu Mówców Monolitu - kapłanów, którzy w pełni zrozumieli mądrość Cesarza i mogą przemawiać w Jego imieniu.
Najwyższymi kapłanami są Mówcy Monolitu (zawsze jest ich siedmiu), którzy jako jedyni mogą przemawiać w imieniu Cesarza i spisywać jego nauki w świętych pismach. Najwyżsi kapłani przewodzą obchodom najważniejszych świąt, w których uczestniczy także Cesarz oraz wierni zgromadzeni u stóp Pałacu Cesarskiego.

STOSUNEK DO INNOWIERCÓW

Według doktryny Monolitu możliwe jest istnienie istot czczonych w innych religiach, jednak nie są one prawdziwymi bogami, gdyż to Cesarz jest Jedynym, Prawdziwym, Wszechwiedzącym i Wszechobecnym i Doskonałym Bogiem Rodzaju Ludzkiego. Innowiercy są więc w najlepszym razie uznawani za bałwochwalców, oddających cześć demonom lub innym udającym Doskonałość istotom i aktem miłosierdzia jest pokazanie takiej oszukanej (lub po prostu głupiej) osobie drogi do Jedynego Prawdziwego Boga. Największymi wrogami wierzących w jedność i wyższość czcicieli Monolitu są propagujący różnorodność kultyści Drzewa oraz wierzący w powszechną równość wyznawcy Złotej Pani.
Niewiele mniej pogardzani od innowierców są wśród kultystów Monolitu nieludzie - co najmniej od czasu Edyktu z 1144 roku wyznawcy Monolitu uznają ich za pozbawionych duszy, właściwej jedynie ludziom. Stąd traktują ich tak, jak można traktować domowe zwierzęta – użyteczne nieraz nawet godne troski, ale niewątpliwie niższe i z natury przeznaczone do służenia ludziom. Wyjątek stanowią elfy: wobec nich wyznawcy Cesarza żywią jednoznaczną nienawiść i pogardę.
Elfia Zaraza, straszliwy Dur Północy z XI wieku wpoił obywatelom Cesarstwa na zachodnim kontynencie paniczny lęk przed elfami – tajemniczymi istotami z mrocznych lasów, które nie dość, że w krwawych bitwach wybiły tysiące legionistów, to rzuciły klątwę zarazy na całą Prowincję. Zarazy, która zabiła setki tysięcy ludzi i na lata zamieniła Prowincję w żałosne pustkowie. Takie rzeczy trwają w pamięci zbiorowej i obrastają w legendy; elfami straszy się dzieci w kołysce, a w każdej rodzinie pamięta się o kimś, kto poległ od zdradzieckiej elfiej strzały.
Co więcej, wysoka i odrębna kultura elfów nienawiść tą paradoksalnie zaostrza. Elfy są niezrozumiałe, wyniosłe i zamknięte. Jak powiedział kiedyś Tytus van Corti, kapłan Monolitu z Aldrin: "pierwszym z wrogów są oczywiście elfy; są to istoty nie tylko bezduszne, ale również plugawe". Odmienność budzi strach i pogardę; odmienność elfów widziana jest przez wyznawców Monolitu jako plugawość. Elfy wydają się im być bliższe bestiom w rodzaju wilkołaków czy demonów niż innym rasom nieludzi.
HEREZJE, SCHIZMY, ODŁAMY, POGŁOSKI, CIEKAWOSTKI
Stosunkowo niedawno świat obiegła wstrząsająca wieść, jakoby Cesarz – Bóg, Erspan XVII był w rzeczywistości na wpół legendarnym demonologiem, prowokatorem Wojen Krwi, niesławnym demonologiem Mortimerem. W Cesarstwie powszechnie uważa się tę nowinę za herezję.
Według mistrza magii prawdy i poznania, Nikodemusa z Aldrin, w istocie Boskiego Cesarza miałby się zachować iskra niezmierzonej duszy Arratotha Budziciela i to ona właśnie miałaby mieć znaczący, choć ukryty wpływ na jego postępowanie – Monolit rękami swych wyznawców odtwarza porządek, którego w prehistorycznych czasach pragnął Arratoth. Jednocześnie rękami uzurpatora, Mortimera, gromadzi moc, czyli dusze w Cesarskim Pałacu. Im więcej śmierci jest na świecie, tym potężniejszy ma szansę stać się Monolit – dlatego tak wiele zła dzieje się za jego sprawą. A zarazem, jak niegdyś sam Arratoth, jest on nadzieją na odrodzenie umierającego świata, gdy nadejdzie kolejny Armageddon.
Autor:???
(edited by Chloru)