„Magia jest najdoskonalszym połączeniem sztuk pięknych i nauki, znanym naszemu światu.”
Darih Deninstone były Rektor Akademii w Aldrin

MAGIA I MAGOWIE
Od samego początku Wszechświata, przenika go niepojęta, niezbadana i wszechobecna energia – niedostępna zmysłom, niemożliwa do pochwycenia, nieczuła na czas i niezależna od przestrzeni. Celem sztuk tajemnych jest pochwycenie tej energii, nagięcie jej do swojej woli i wykorzystanie do zmiany tego, co nazywamy rzeczywistością.
Niewątpliwie najpopularniejszą, najbardziej znaną i wpływową w obecnych czasach sztuką tajemną, jest Magia. Legendarna, wszechpotężna zdolność kontrolowania bytów materialnych i niematerialnych, przypisywana czarodziejom, wygląda jednak „z bliska” zupełnie inaczej, niż pospólstwo przywykło sądzić…
Rzucanie zaklęć jest sztuką trudną i niebezpieczną, wymagającą ogromnej ilości czasu i często niebagatelnych funduszy, oraz rozległej, wszechstronnej wiedzy i niewyobrażalnej wręcz cierpliwości i opanowania. Każda literówka czy zawahanie, każdy nieprecyzyjny gest lub niedoważony komponent – może oznaczać śmierć, kalectwo, w najlepszym razie ośmieszenie. Magia to nie żarty i trzeba obchodzić się z nią jak z ogniem, a co dopiero nauka tego wyjątkowego fachu. Co najmniej jedna trzecia osób posiadających talent magiczny ginie w ciągu siedmiu dni od uświadomienia sobie tego faktu, niezależnie od tego czy i jak są nauczane. Połowa ocalałych traci z tego powodu minimum jedną kończynę, nie licząc oszpeceń, utraty lub pomieszania zmysłów, zaginięć w sferach obcych oraz zatruć, niedowładów i paraliży. Mówi się, że magią dużo prościej zabić siebie niż kogoś. Jedna dziesiąta reszty zamienia się w zwierzę lub półzwierzę. W praktyce oznacza to, że na 100 adeptów około 30 pozostaje zdolnych do podjęcia lub kontynuowania nauki, tylko po pierwszym tygodniu. Z oczywistych przyczyn nikt nie prowadzi podobnych statystyk wśród samouków i dzikusów, ale straty są zapewne odpowiednio wyższe... W następnych tygodniach, miesiącach i latach krzywa śmiertelności nie wygląda już tak źle, głównie ze względu na rosnącą samokontrolę i odpowiedzialność ucznia. Jasno wskazuje to, że samodzielne opanowanie sztuki magicznej „od zera”, mimo że możliwe, graniczy z niemożliwością a w każdym razie jest śmiertelnie niebezpieczne. Tylko bardzo niewielka ilość samouków osiąga rezultaty, które można określić, jako „znośne” i zwykle robi to w czasie wielokrotnie dłuższym, niż osoba poddana profesjonalnemu szkoleniu. Najczęściej taki talent pozostaje nierozwinięty lub uaktywnia się poza świadomością posiadacza – doskonale znane są przypadki, że nadzwyczaj utalentowany rzemieślnik, czy też stara zielarka osiągają nieporównywalnie lepsze rezultaty od swoich kolegów po fachu, instynktownie wspomagając się minimalną wrażliwością na magię właśnie.
W znanym świecie funkcjonują tylko dwa otwarte dla wszystkich ośrodki posiadające kadrę i wyposażenie wystarczające do prowadzenia nauki czarodziejstwa. Istnieją co prawda ośrodki nauczania magii w puszczach elfów jak i akademie wojskowe dla magów cesarskich, są to jednak placówki specyficzne i elitarne, a wiedza o nich nie jest nigdy udostępniana postronnym.
W świecie zachodu funkcjonują aktualnie: Królewska Wyższa Akademia Magiczna (zwana Dużą lub Starszą Akademią, pierwsza znana placówka tego typu w cywilizowanym świecie, od czasu zniszczenia słynnej Akademii Ostrogrodzkiej) w Aldrin i Uniwersytet Magiczny w Craig (Akademia Mała lub Młodsza – ze względu na późniejszy rok założenia oraz wyraźnie mniej imponujące zaplecze i kadrę). Zdarzają się oczywiście sporadyczne przypadki nauki „prywatnej”, gdy uczeń pobiera nauki od mistrza lub wiedza zostaje przekazana z pokolenia na pokolenie, nie są to jednak przypadki częste. Próby takie odnoszą co prawda lepszy skutek niż podejmowanie się całkowicie samodzielnej nauki, nijak się jednak mają do szkolenia w którejkolwiek akademii – głównie z powodu braku odpowiedniego zaplecza, zdolności pedagogicznych i przede wszystkim – wąskiego zakresu wiedzy i umiejętności samozwańczego mistrza. Innymi słowy – korepetycje udzielane przez jednego, wyspecjalizowanego mentora, nijak się mają do wszechstronnego wykształcenia, jakie daje adeptowi pobyt w akademii. Także z punktu widzenia prawa magowie akademiccy zyskują znaczną przewagę – w większości rozwiniętych krajów osoba niemogąca okazać dyplomu ukończenia akademii nie ma prawa tytułować się magiem w oficjalnych wystąpieniach i dokumentach, ani prowadzić żadnej działalności gospodarczej bazującej na wykorzystaniu talentu magicznego.
W wyniku Porozumienia Konsyliarnego z roku 1234 doszło do ujednolicenia metod i poziomów nauczania oraz zacieśnienia ponad politycznej współpracy pomiędzy obiema akademiami, której wynikiem jest stworzenie jednolitego programu studiów magicznych obowiązującego aktualnie w obu ośrodkach.

STUDIA MAGICZNE
Szkolenie magiczne powinno być zaczynane jak najwcześniej, wtedy bowiem przynosi najlepsze efekty i przebiega zdecydowanie najsprawniej. Łatwo zauważyć, że osoby rozpoczynające naukę powyżej dziesiątego roku życia odnoszą wyraźnie gorsze rezultaty i opuszczają akademię nawet jedną czwartą później niż ich koledzy szkoleni od wczesnego dzieciństwa. Osoby przekraczające dwudziesty rok życia w ogóle nie są przyjmowane do akademii, choć kilka razy w roku organizowane są dla nich szkolenia mające ułatwić zapanowanie nad drobnymi uciążliwościami, jakie czasem powoduje taki zastarzały talent – w każdej chwili można też zgłosić się do akademii w celu całkowitego wytłumienia talentu.
W praktyce większość uczniów zgłaszają do szkół sami rodzice, nie mogąc zapanować nad nadnaturalnymi możliwościami swoich dzieci, specjalnie wyszkoleni magowie regularnie przemierzają jednak wszystkie większe ośrodki cywilizacji, wyszukując zbłąkane talenty i kierując do Akademii. Istnieje też możliwość zgłoszenia się do akademii z dzieckiem wcześniej, nawet zaraz po urodzeniu, w celu poddania go testowi na obecność talentu magicznego. Studenci nie są segregowani ze względu na wiek, płeć, rasę, klasę społeczną ani pochodzenie. Student może w dowolnym momencie nauki zrezygnować z posiadanego nazwiska rodowego i wszystkich przywilejów i niedogodności z niego wynikających, przyjmując zamiast niego przydomek „z Aldrin/zCraig”, lub – na specjalny wniosek i za jego zgodą – nazwisko nauczyciela prowadzącego lub Rektora.
Wszystkie dzieci poczęte i urodzone na terenie akademii są badane na obecność talentu magicznego i w razie jego braku zostają oddane do miejskiego sierocińca. Dzieci posiadające talent magiczny przechodzą na wychowanie profesora, który zidentyfikował talent, Rektora lub – jeżeli oboje rodzice osiągnęli co najmniej stopień Adeptus Major – są pozostawiane przy rodzicach, którzy jednak zostają zobowiązani do zapisania dziecka do Akademii oraz składania comiesięcznych raportów z postępów poczynionych przez potomka.

PORZĄDEK STUDIÓW
Wszystkie osoby w akademii podzielone są na trzy grupy zwane kręgami, zależnie od wykształcenia, poziomu szkolenia i pełnionych funkcji.

Krąg Zewnętrzny
Ukończenie tego kręgu umożliwia opuszczenie akademii (wcześniej jest to niemożliwe, chyba, że Rektor lub sam adept zdecydują o poddaniu procesowi pozbawienia talentu magicznego) oraz tytułowanie się magiem w oficjalnych listach i dokumentach. Na tym poziomie znacząca większość adeptów (około sześćdziesięciu procent) kończy swoją naukę i odchodzi z akademii. Akademia pozostawia odchodzącym adeptom wybór – mogą oni utrzymać współpracę z uczelnią i osiedlić się w miejscu wskazanym przez Rektora, wypełniając powierzone obowiązki względem wspólnoty lokalnej, z których dwa razy w roku składają raport, zachowując wtedy dostęp do bibliotek, laboratoriów i szeroko pojętego wsparcia ze strony rektoratu, lub zerwać kontakty z uczelnią, bez prawa powrotu i korzystania z jej zbiorów.

Teoretycznie, każdy ze szczebli kręgu Zewnętrznego winien być pokonywany w okresie dwóch lat, choć w rzeczywistości zajmuje to zwykle rok – dwa dłużej, zależnie od talentu i zaangażowania danego studenta. Podane niżej opisy zostały ujęte ogólnikowo i opisowo – w rzeczywistości przejściu na każdy kolejny stopień towarzyszą specjalistyczne rytuały, umartwienia i egzaminy, informacje o nich nie wychodzą jednak poza mury akademii a sami magowie niechętnie się nimi dzielą. Krąg ten dzieli się na pięć stopni.

Neofita - W trakcie inicjacji Neofita otwiera się na tajemną energię przenikającą wszechświat, która ma od teraz prowadzić go i służyć mu na drodze magii. Uczy się mowy Elfów, Orków i Krasnoludów oraz wykonywania praktyk oczyszczających i medytacji, w celu zapanowania nad ciałem, pozbycia się kompleksów i obsesyjnych myśli.

Zelator – Jego zadaniem jest zapoznanie się z wiedzą z dziedziny geografii, historii, muzyki, medycyny, mechaniki, matematyki, biologii, alchemii, zoologii i herbalistyki, oraz uczy podstaw rozpoznawania, użytkowania oraz zasad bezpieczeństwa dotyczących przedmiotów magicznych, eliksirów, narkotyków i lekarstw.

Theoricus – Uczy się symboliki, oddziaływania i korelacji żywiołów i znaków zodiaku, oraz zależności pomiędzy symbolami i runami i literami, a także odróżniania prawdziwych czarodziejów od hochsztaplerów i oszustów. Zajmuje się poznawaniem figur i kręgów magicznych. Sprawdzana jest uczciwość i lojalność studenta.

Practicus – Uczy się łączenia obiektów, symboli, słów i gestów tajemnych w jedną całość, co daje mu kompletną umiejętność splatania funkcjonujących czarów. Poznaje techniki wróżbiarskie i astrologiczne oraz uczy się rozpoznawania, porozumiewania i postępowania z faerie i demonami.

Philosophus – Dopracowuje praktyczną stronę rzucania zaklęć. Poznaje metody powstrzymywania i rozpraszania zaklęć swoich i cudzych. Przygotowuje do przejścia do zakonu wewnętrznego, lub opuszczenia uczelni.

Krąg Wewnętrzny
Wyższy, trudniejszy, bardziej niebezpieczny stopień wtajemniczenia magicznego. Przystąpienie do niego jest dobrowolne, raz podjęty może zostać przerwany na dowolny czas po ukończeniu dowolnego z poziomów, jeżeli student pozostanie we współpracy z uczelnią i będzie raz w roku zdawał raport ze swoich obowiązków względem społeczności oraz prowadzonych badań i doświadczeń. W innym wypadku przerwanie nauki oznacza pozbawienie talentu magicznego. Po ukończeniu tego kręgu student może zostać wykładowcą w Akademii lub opuścić uczelnię, podobnie jak wcześniej – pozostając we współpracy z akademią lub rezygnując z jej wsparcia. Rytuały przejścia pozwalające na osiąganie wyższych poziomów wtajemniczenia są już dużo bardziej złożone, wyczerpujące i
niebezpieczne niż te wymagane dla osiągnięcia niższych stopni. Pomimo braku oficjalnych informacji niemal zawsze mówi się o przywoływaniu istot ze sfer zewnętrznych, lub względnie – o podróżach do takich sfer. Krąg ten dzieli się na trzy stopnie, z których każdy jest realizowany w okresie 3-4 lat, zależnie od możliwości i zapału studenta.

Adeptus Minor – Poznaje podstawowe i specjalistyczne szkoły magiczne oraz uczy się rozpoznawać efekty przez nie wywoływane. Uczy się ostatecznego znaczenia symboli, runów i liter oraz prawdziwych imion rzeczy.

Adeptus Major – Wybiera szkołę magiczną, w której będzie się dalej specjalizował i poznaje podstawowe gesty, komponenty i słowa stosowane w tej szkole, co pozwala mu na opanowanie podstawowych zaklęć danej szkoły. Ma możliwość prowadzenia badań związanych ze swoją szkołą magii, z których dwa razy do roku jest obowiązany składać raport dotyczący postępów. Poznaje sekrety przywoływania istot z Otchłani i Zielonego Cienia, oraz uczy poskramiać i eliminować takie stworzenia.

Adeptus Exemptus – Poznaje najbardziej zaawansowane kombinacje słów, gestów i komponentów powiązanych ze szkołą, w której się specjalizuje, lub – po zaakceptowaniu wniosku przez Rektora – może rozpocząć specjalizację w drugiej szkole magii. Ma obowiązek prowadzenia badań związanych ze swoją szkołą magii (lub odnośnie korelacji dwóch szkół, którymi się zajmuje), z których dwa razy do roku jest obowiązany składać raport dotyczący postępów. Rozpoczyna przygotowania do przyjęcia funkcji profesora lub opuszczenia uczelni.

Krąg Tajemny
Trzeci, najwyższy krąg, gromadzący magów o mocy nieporównywalnie wyższej od poprzednich. Członkowie nie są już uczniami, adeptami czy studentami – poziom ten należy wyłącznie do kadry profesorskiej i rektorskiej. Jego członkowie uczestniczą w wydarzeniach kluczowych dla zachowania pokoju i bezpieczeństwa światowego, są osobami powszechnie znanymi i wzbudzającymi zrozumiały strach i szacunek, a informacje o ich poczynaniach odbijają się często szerokim echem w cywilizowanym świecie. Obecnie wszyscy znani przedstawiciele tego kręgu są członkami Konsylium magicznego. Krąg posiada trzy stopnie (w tym jeden osiągalny czysto hipotetycznie), przejście na kolejne poziomy nie ma jednak żadnych ustalonych ram czasowych – zwykle trwa 10-20lat, choć jednostkom może zająć więcej lub mniej czasu.

Magister Templi – Zwany Mistrzem lub Arcymagiem Mniejszym, ma prawo nauczać w akademii, która go wykształciła, oraz za przyzwoleniem obu zainteresowanych rektorów – w zaprzyjaźnionych akademiach. Osiągnął poziom mocy przekraczający wyobrażenie większości śmiertelników, wciąż jednak podlega obowiązkowi doskonalenia się i poza nauką powinien przeprowadzać własne badania nad szkołą magii, w której się specjalizuje, z których cztery razy w roku musi składać raport Rektorowi.

Magus - Arcymag w pełnym tego słowa znaczeniu, wybierany z grona Mistrzów na podstawie dotychczasowych dokonań i przejawianego potencjału oraz atutów duchowych i umysłowych. Tradycyjnie ustanawiany Rektorem akademii – obecnie uważa się, że na całym świecie żyje tylko kilku magów dysponujących wystarczającą ilością wiedzy i mocy, aby móc zasłużyć na ten tytuł. Na mocy Porozumienia Konsyliarnego z 1234 roku, magowie tego stopnia mogą prowadzić badania naukowe i magiczne bez konieczności składania raportów magom szczebli niższych lub władzom świeckim, muszą jednak informować o swoich poczynaniach innych czarodziejów tej rangi.

Ipsissimus – Czysto teoretyczny tytuł mający przysługiwać magowi dość potężnemu, by zerwał wszystkie kontakty z fizycznym światem i zjednoczył z energią magiczną wszechświata, stając się niczym nieskrępowaną manifestacją mocy i woli. Trwają dyskusje czy możliwe jest osiągnięcie takiego stanu, mają one jednak czysto akademicki charakter.

txt. Chloru