Księstwa Pomorskie

Historia

Mieszkańcy tych ziem wywodzą się z mieszanki ludów pochodzących z dawnych królestw centralnej części półwyspu. W czasach Wojny Bogów zmuszeni zostali do migracji na południe i walki o nowe ziemie zarówno z wrogami jak i z oszalałą naturą. Najpierw pokonali i wygnali w głąb puszczy Chador mieszkające tu wcześniej orki, później podbili wybrzeże i wyspy tocząc boje ze stworami Błękitu i Zieleni.

Obecnie Pomorcy są niemalże więźniami na swych własnych włościach. Z jednej strony ogranicza ich opanowana przez Zieleń puszcza Chador, z zaś drugiej burzliwe morze pełne stworów Lotana, a czasem istot jeszcze straszniejszych. Istnieją tylko dwa w miarę pewne szlaki handlowe. Jednym jest święta droga wiodąca poprzez puszczę, na północny wschód, do ziem Laochtir. Jej granice wyznaczają słupy, rzeźbione z czterech stron w twarze tutejszych bogów, które powstrzymują puszczę przed całkowitym zagarnięciem leśnego duktu. Drugi szlak prowadzi wzdłuż wybrzeża, do Królestwa Erainn – zarówno lądem jak i morzem. Żadna z tych dróg nie jest jednak w pełni bezpieczna i podróż wiąże się z dużym ryzykiem, dlatego większość Pomorców rzadko opuszcza swe ziemie i wzniesione tu drewniane grody.

Społeczeństwo

Ziemie Księstw Pomorskich zamieszkują ludzie uparci i twardzi. Te cechy sprawiły, że udało im się wydrzeć i utrzymać obecnie zajęte przez siebie tereny. Całe ich życie upływa w cieniu przeklętej puszczy Chador, blisko jest także do owianych złą sławą Zębów Lotana, dlatego starcia z bestiami Zieleni i Błękitu są niemalże na porządku dziennym. Pomorcy maja opinię ponurych i rzadko się śmieją. Każde dziecko, niezależnie od płci, od małego uczone jest posługiwania się bronią, pogardy dla śmierci, szacunku dla bogów i lokalnych duchów zamieszkujących tę ziemię.

Z racji trudnego i niebezpiecznego życia, wielu mężczyzn nie dożywa późnego wieku. Z tego powodu kobiety cieszą się wysokim statusem – to właśnie one dbają o dobro rodziny, wychowanie nowego pokolenia oraz gospodarstwo. Co prawda mężczyźni oficjalnie wciąż sprawują władzę, jednak widok kobiety, która zabiera głos na wiecu i zarządza wojami nikogo nie dziwi.

Ludność utrzymuje się z rolnictwa, myślistwa i rybołówstwa. Choć Pomorcy kunsztem żeglarskim nie dorównują mieszkańcom Ezerige czy zachodnich Fjordów i nie wypuszczają się w równie dalekie rejsy, to ich płaskodenne łodzie sprawnie żeglują wzdłuż morskich brzegów, docierając także do południowych wybrzeży Erainn, nie zawsze w przyjacielskich zamiarach.

Drewniane, warowne grody i osady Pomorców wznoszone są w naturalnie obronnych miejscach – najczęściej na wyspach, cyplach jezior lub w widłach rzek. Największym ośrodkiem jest wielka, wzniesiona z kamienia i drewna, osada handlowa Gostogard. To tu zawijają statki z Ezerige, Zachodnich Fjordów, Marklandu, odległego Taur-nu-Wath na północy czy Królestw sal-Sabil na południu.

Władza

Ziemie Pomorców podzielone są obecnie pomiędzy ośmiu Kniaziów, którzy rządzą nimi twardą ręką. Pomorcy uważają, że rody kniaziów wywodzą się od ich bóstw, i w związku z tym ich władza jest absolutna i nienaruszalna. Tytuł Kniazia jest dziedziczny po mieczu, a w wypadku bezdzietności władcy, następni w kolejce są bracia i ich potomkowie.

Na szczeblu bardziej lokalnym władzę sprawują Starsi (lub też Starsze) – najbardziej poważane osoby w społeczności siół i osad. Wybierają ich wszyscy wolni ludzie mieszkający w okolicy, aby przewodniczyli sądom sąsiedzkim oraz lokalnym wiecom. Są też najczęściej reprezentantami osady poza jej granicami. Do starszyzny włącza się również Żerców, kapłanów odpowiadających za ofiary, przestrzeganie świąt i przedstawiających wolę bóstw.