Chatelien

Informacje dla graczy

Inspiracją dla klimatu Chatelien była kultura średniowiecznego południa Francji i Hiszpanii a także królestw krzyżowców, założonych w XI-XIII w. na wybrzeżach Morza Śródziemnego, ale bez religijnego aspektu krucjat. Wizualnie, jeśli chodzi o ziemię, zamki i ubiory inspiracją była baronia Ibelin z filmu “Królestwo Niebieskie”.

Typowe imiona
Męskie: Audric, Balian, Enguerrand, Etienne, Geoffroi, Gotfryd, Guiscard, Hugo, Jean, Roland, Vaquelin
Żeńskie: Alainne, Alodie, Blancheflor, Etionette, Heloys, Jamette, Loysse, Margot, Toussaine, Ygritte

Profesje

Pospolite profesje: rycerz, kupiec, inżynier/architekt, żeglarz, pieśniarz/trubadur, najemnik, kapłan
Rzadko spotykane profesje: czarodziej, wrózbita, wiedźma

Rasy

Najczęściej spotykana rasą są ludzie - potomkowie dawnych Hagryjczyków oraz Alrabijczyków (niewielu jest rdzennych mieszkańców, którzy nie mają wymieszanej krwi) mieszają się ze sobą od kilku stuleci, tworząc jedną nację o bogatej, unikalnej kulturze.
Ze względu na bliskie sąsiedztwo Chmurnego Szczytu, krasnoludy były częstym widokiem w północnych Kasztelaniach, lecz trwająca tam wojna domowa zdecydowanie ograniczyła ostatnio kontakty między tymi dwoma sąsiadami. Mieszkańcy nadmorskich portów przyzwyczajeni są do widoku obcych - ludzi i nieludzi - zarówno z Ziem Północy jak i Południa.
Ze względu na historię wojen, orkowie nie cieszą się sympatią w Chatelien.

Co mówią o sobie

Jesteśmy silną, przedsiębiorczą nacją, ekonomiczną i kulturową potęgą na wybrzeżu Zatoki Lewiatanów. Wszystko to osiągnęliśmy z pieśnią na ustach, ku chwale Boskiej Pary.

Co inni o nich mówią

Narcystyczni, ufni we własną potęgę, wiecznie trzymający nos w chmurach. Unoszą się dumą i honorem. Nikt w znanym świecie nie zna się lepiej na produkcji wina. Prawdopodobnie też nikt nie bawi się tak wesoło, ani nie śpiewa tak pięknie. Ich twierdze są nie do zdobycia.

Kraj ten, zwany też przez Alrabijczyków Watan-El-Kasr (Ziemią Zamków) to państwo położone między Chmurnym Szczytem a ziemiami Sal-Sabilu. W żyłach dużej części mieszkańców, płynie krew dawnych Hagryjczyków. To niezależny, bitny lud, który niejednokrotnie w historii odpierał najazdy Chmurnego Szczytu, orków i Alrabijczyków. Obecnie relacje między Chatelien i krajami Sal-Sabilu ustabilizowały się i uważa się te ziemie za przedmurze ludzkich królestw. Niewielka powierzchnia usiana jest zamkami i warownymi basztami. Górskich przełęczy strzegą twierdze – dotychczas wszelkie próby inwazji traciły na nich impet. Władzę sprawuje tu Rada Kasztelanów

Chatelien powstało po upadku Hagrii, kiedy na jego obecne tereny przybyli uchodźcy ze zniszczonego kontynentu i zbudowali tu sobie swoje siedziby. W ujarzmieniu nowej ziemi pomogła im para młodych bóstw, które nowi mieszkańcy przyjęli jako swych opiekunów. Hagryjczykom przewodzili im dawni dowódcy wojskowi, wywodzący się ze szlachetnych rodów, nazwani później Kasztelanami. Z rozkazu Kasztelanów zbudowano liczne warowne budowle - warowne zamki będące siedzibami Kasztelanii, a także mniejsze wieże i otoczone kamiennymi murami grody. Dzięki temu udało im się skutecznie obronić kraj przed zewnętrznym zagrożeniem. Z czasem pomiędzy Kasztelanami narosły wzajemne niechęci, które spowodowały starcia zbrojne. Wybuchowi wojny domowej zapobiegł pierwszy władca, Gotfryd de Daunou, noszący tytuł księcia. Dzisiaj tego tytułu już się nie używa - zgodnie z pośmiertną wolą Godfryda, Kasztelani są obecnie równi sobie a przewodzi im “pierwszy między równymi”.

W czasie wojen i sojuszy dawni Hagryjczycy przemieszali się częściowo z ludnością al-rabijską, tworząc nową nację - Chatelienczyków.

Ponieważ ziemie Chatelien nie są urodzajne, mieszkańcy musieli szukać miejsc, skąd mogliby sprowadzać żywność. Wytyczyli morskie szlaki handlowe stając się pośrednikami w handlu pomiędzy krajami Sal-Sabil, Chmurnym Szczytem, Marklandem, Errain, a nawet księstwami Pomorców.


Kluczowe wydarzenia z historii krainy

ok. 320 lat temu - Katastrofa hagryjskiego korpusu ekspedycyjnego

W czasie Wojny Bogów Królestwo Hagrii posyła część swej armii drogą morską by stawić czoło inwazji Cesarstwa. Straszliwe sztormy spychają flotę na południowy brzeg Zatoki Lewiatanów. Miesiąc później furia oceanów pogrąża Hagrię w głębinach morza, tworząc Zęby Lotana.

ok. 1 r.k czyli jeden rok po katakliźmie - Exodus uciekinierów z Hagrii

Z dawnego królestwa ocalała tylko garstka, prowadzona przez hagryjską czarodziejkę, Andreę de Taverney, która przewidziała kataklizm i zorganizowała pośpieszny exodus części ludności. Na pokładzie na prędce przygotowanych okrętów znalazły ratunek głównie kobiety i dzieci, które Andrea do ostatnich chwil starała się ratować. Uchodźcy, prowadzeni przez czarodziejkę, docierają do miejsca lądowania korpusu ekspedycyjnego, niosąc wieść o utracie ojczyzny.

1-3 r.k - Chude Lata

Dowódcy hagryjscy opanowują zamęt i organizują uchodźców. Zakładane są pierwsze osady i zasiedlane wybrzeże. Jedynie dzięki obfitości ryb i asymilacji lokalnych al-rabijskich plemion udaje się przetrwać pierwsze, chude lata, lecz przewożone na okrętach, uratowane zapasy zaczynają się kurczyć.

ok. 3 r.k - Lament po stracie ojczyzny i spotkanie z bogami

W tęsknocie za utraconą ojczyzną uchodźcy śpiewali “Lamenty o Hagrii Pod Falami” - pieśni żalu i smutku za utraconymi bliskimi i ich dawnym królestwem. Śpiewają je tak dzieci jak i dorośli, zarówno trubadurzy jak i prości ludzie przy połowach ryb na kapryśnym, wzburzonym morzu i przy pracy na nieurodzajnej ziemi.

To właśnie wówczas, zwabiona ponoć pięknym brzmieniem głosów z morza wyłoniła się bogini nazwana później Królową Morza, zaś z gór zszedł do nich Król Ziemi. Widząc trudy, nędzę i głód uchodźców, para istot proponuje im pewien układ.

“Ziemia na którą przybyliście jest wam obca a morze kapryśne i groźne. Rządzą się innymi prawami niż wasza dawna ojczyzna. By żyć tutaj, musicie je poznać i zrozumieć inaczej czeka was tu głód. Ucierpią od niego wasze dzieci. Jeśli oddacie nam swe dzieci pod opiekę na rok i jeden dzień, by dotrzymały nam towarzystwa i śpiewały nam wasze pieśni, uchronicie je przed niechybną śmiercią. W zamian za to nauczymy je jak obchodzić się z tutejszą ziemią i morzem, a gdy wrócą, będą uczyć was jak z nimi postępować.”

- “Słowa Władców”

3 - 4 r.k - Dzieci Bogów

Uchodźcy godzą się na zaproponowany przez bóstwa i wzmacniają go formalną przysięgą. Obietnica zostaje dotrzymana - po ustalonym czasie, dzieci wracają do swych rodzin, przekazując boską wiedzę na temat uprawy ziemi, zakładania winnic i żeglugi. Zostają one pierwszymi kapłanami.

5 - 30 r.k - Ustanowienie czterech pierwszych Kasztelanii i walka o wpływy. Jednoczenie państwa i powstanie Rady Kasztelanów

Uchodźcy tworzą nowe państwo, nazywając je Chatelien (Kraj Grodów). Rządy opierają się na władzy zwierzchniej lordów dowódców, którzy przybierają tytuły kasztelanów. Powstają kasztelanie Côte du Salut (Wybrzeże Ocalenia), L’Espoir Vert (Zielona Nadzieja), Alençon Nouveau (Nowe Alençon) i Vignobles (Winnice)

Kłótnie między pierwszymi kasztelanami przeradzają się w zbrojne wyprawy na ziemie sąsiadów. Najbardziej poważany spośród Kasztelanów, Hugo de Daunou, dawny dowódca korpusu wojsk królewskich, używa swego autorytetu i wsparcia Dzieci Bogów, by powołać Radę Kasztelanów.

30 - 45 r.k - Walki z lokalnymi plemionami al-rabijskimi i orczymi koczownikami. Rządy Godfreya de Daunou

Skłóconym kasztelaniom zagrażają najazdy koczowniczych al-rabijczyków i orków, uciekających przez Północny Przesmyk przed Szaleństwem Traw.

Rada Kasztelanów decyduje się wybrać władcę Chatelien. Zostaje nim Gotfryda de Daunou, syn Hugona de Daunou.

Rozpoczyna się okres rozwoju gospodarczego i terytorialnego, w której Chatelieńczycy odpierają orków i starają się wyprzeć lub wcielić do swego księstwa kolejne al-rabijskie plemiona w centralnej i środkowej części półwyspu. Pozostali Al-rabijczycy jednoczą się pod przywództwem An-Sarida, stawiając opór Chatelieńczykom i zatrzymujac ich ekspansję na najbliższe trzy pokolenia.

45 - 70 r.k - Drugi Orczy Najazd. Śmierć Gotfryda i rządy Guya de Danou

Druga fala orczych najazdów. Godfyda de Daunou ginie w walce z orkami. Kasztelani ofiarowują koronę książęcą jego młodszemu bratu, Guyowi de Daunou, któremu udaje się zatrzymać orczy najazd. W następnym roku Szaleństwo Traw dziesiątkuje orczych najeźdźców, a Chatelieńczycy wypierają ich za Północny Przesmyk.

70 r.k - Testament Vult Godefridi i tytuł Pierwszego Kasztelana

Guy spisuje przed śmiercią przestrogi i wskazówki przekazane mu przez jego brata Gotfryda. Dokument ten zwie się Vult Godefridi (Wola Gotfryda) i po dziś dzień jest on podstawą systemu sprawowania władzy zwierzchniej przez Radę Kasztelanów, której od śmierci Guya de Danou przewodzi Pierwszy Kasztelan wybrany jako pierwszy pomiędzy równymi.

70 - 120 r.k - Rządy Rady Kasztelanów, odbudowa floty i Trzeci Orczy Najazd

Okres rozbudowy i rządów Rady Kasztelanów. Wznoszone są zamki i fortyfikacje pod murami których odpierane są drobniejsze najazdy orków i rozbójników. Odbudowywana jest flota, niestety kosztem wycięcia ostatnich większych lasów. Kres pokojowi przynosi Trzeci Orczy Najazd. Dowodzona przez Gharruka Spalonego orcza wyprawa zamyka w oblężeniu twierdze w Przesmyku i wbija się głęboko na tereny Kasztelanii Vignoble.

120 - 122 r.k - Nowi sprzymierzeńcy i odparcie Trzeciego Najazdu

Kapłani Władców przemawiają słowami bogów, każąc szukać pomocy przeciw orkom u potomków An-Sarida. Dzięki mediacjom kapłanów dochodzi do sojuszu z ostatnimi, niezależnymi al-rabijczykami na półwyspie Chatelien. Wspólne uderzenie na siły Garruka łamie szeregi orków i zmusza ich do odwrotu. Garruk ginie pół roku później, gdy Szaleństwo Traw dziesiątkuje jego siły w serii krwawych, bratobójczych starć.

125 - 150 r.k

Kształtują się dwie ostatnie, południowe kasztelanie: Grace de la Riene (Łaska Królowej) i Foi du Seigneur (Obietnica Pana). Następuje okres stabilizacji w państwie.

200- 225 r.k - Morskie Wojny

Królestwa Sal-Sabil zawiązują Koalicję Słońca i próbują zamknąć morskie szlaki Chatelien. Wojny na morzu toczone są ze zmiennym szczęściem. Dar-Aftab podpisuje układ pokojowy i wycofuje się z konfliktu, a wewnętrzne problemy pozostałych dwóch królestw Sal-Sabil doprowadzają do podpisania pokoju, który kończy Morskie Wojny.

ok. 220 r.k

W czasie trwania Morskich Wojen Koalicja Słońca oblega przez pewien czas część Kasztelanii Grace de la Rienne, lecz zamek Kasztelana się nie poddaje. W końcu Chatelieńczycy, przy wsparciu sprzymierzonego z nimi Sudmarchu, zadają klęskę najeźdźcom i wypierają ich z granic półwyspu.

ok. 250 r.k

Założona zostaje ufortyfikowana faktoria na jednej z wysp Zębów Lotana - cenne źródło drewna, będącego wiecznym deficytem w Chatelien.

320 r.k - Sytuacja obecna

Izolowane swym położeniem geograficznym Chatelien, cieszy się obecnie latami pokoju. Z biegiem lat, dzięki korzystnym traktatom, stało się ważnym punktem handlowym, a Rada Kasztelanów stara się zachować neutralność wobec ewentualnych konfliktów w państwach ościennych. Stabilizująca się sytuacja polityczna w Chmurnym Szczycie sprawiła, że szlak lądowy przez Północny Przesmyk znowu stał się uczęszczany, lecz handel drogą morską pozostaje głównym sposobem eksportu i importu dóbr.


Lokalizacja

Chatelien położone jest na półwyspie pomiędzy Chmurnym Szczytem, a ziemiami Sal-Sabilu. Droga do ziem krasnoludów wiedzie przez wąski pas nadmorskich wzgórz zwany Północnym Przesmykiem, zaś szlak do Sal-Sabil prowadzi wzdłuż wybrzeża, przez ufortyfikowane, górskie przełęcze, co czyni cały półwysep odizolowanym od reszty kontynentu. Główna drogę kontaktu z resztą świata stanowi morze, choć żegluga po przybrzeżnych wodach tego rejonu wymaga dużej wprawy i znajomości morskich szlaków, ze względu na chaotyczne morskie prądy i podwodne skały.

Klimat Chatelien jest ciepły, z długimi, upalnymi latami i łagodnymi zimami. Wschodnią granicę stanowi bariera Pokruszonych Grani. Główne miasta, pełniące rolę portów handlowych, znajdują się na wybrzeżu. Rolnicze wnętrze półwyspu jest rzadziej zaludnione - głównymi skupiskami ludzkimi są tu wsie i strzegące ich zamki.


Historia

Chatelien powstało po upadku Hagrii, kiedy na jego obecne tereny przybyli uchodźcy ze zniszczonego kontynentu i zbudowali tu sobie swoje siedziby. W ujarzmieniu nowej ziemi pomogła im para młodych bóstw, które nowi mieszkańcy przyjęli jako swych opiekunów. Hagryjczykom przewodzili im dawni dowódcy wojskowi, wywodzący się ze szlachetnych rodów, nazwani później Kasztelanami.


Władza i polityka

System władzy zwierzchniej opiera się na zasadzie “primus inter pares” - “pierwszy między równymi”. Krajem rządzą Kasztelani - potomkowie wywodzących się ze szlachty hagryjskiej dowódców ocalałych jednostek, które dotarły do tych ziem. Kasztelani wspólnie tworzą Radę Kasztelanów, która spotyka się (albo doraźnie, albo raz do roku) w prowincji Pierwszego Kasztelana.

Społeczeństwo, kultura i religia

Ziemie Chatelien zamieszkują ludzie zaradni, uparci i ceniący sobie pracę własnych rąk. Dzięki tym przymiotom, mimo przeciwności losu, byli w stanie przetrwać na nowej, nie zawsze gościnnej ziemi i stworzyć tu od podstaw nowe, całkiem dostatnie państwo. Chatelieńczycy mają opinię głośnych i wylewnych. Z racji swej historii - są poniekąd nacją rozbitków - bardzo cenią sobie kontakty międzyludzkie, tak pokrewieństwo jak i więzy przyjaźni. Swego rodzaju izolacja od reszty kontynentu sprawia, że przybyszów wita się tu bardzo przyjaźnie - większość mieszkańców półwyspu, począwszy od szlachetnie urodzonych rycerzy na prostych gospodarzach skończywszy, spragniona jest opowieści z dalszych stron, rewanżując się za nie gościną i wyśmienitym lokalnym winem, pitym tutaj przez wszystkie cztery warstwy społeczne.