Orcze Stepy

Te rozległe, trawiaste równiny były niegdyś domem dla licznych orczych plemion, które co pewien czas gromadziły się w wielkie hordy, najeżdżające ziemie swych sąsiadów. Dziś, po latach bratobójczych, krwawych starć, gdy tajemniczy obłęd zwany Szaleństwem Duchów nadal przetacza się przez step, plemiona są mniej liczne i nie stanową już takiego zagrożenia dla krain ościennych. Mieszkający tu orkowie stali się bardziej nomadyczni a poszczególne plemiona izolują się od siebie, na własną rękę polując, hodując bydło lub walcząc z olbrzymimi bestiami, pustoszącymi niekiedy ich prymitywne osady. Orkowie nie zatracili jednak swej wojowniczej natury – łupieżcze wyprawy na tereny innych plemion lub krain ościennych stanowią pewien rodzaj tradycji a zbrojne rajzy zapuszczają się na tereny Chmurnego Szczytu i Sudemarchu a także pogranicza Minhiriath i pogórza Pokruszonych Grani.

Historia

Wieki temu ziemie te pozostawały ponoć pod władaniem Orczego Chanatu, który rozciągał swe panowanie od dalekich ziem Al.-Rabiji na południu do dawnych ziem Marchii Północnej (dzisiejszego Marklandu) na północy. Te czasy jednak minęły – Chanat upadł a orcze plemiona pogrążyły się na pewien czas w wewnętrznych walkach o władzę.

Wraz z przebudzeniem się Zieleni przyszło nowe zagrożenie. Wiek temu napady agresywnego szału zaczęły szerzyć się wśród największych orczych społeczności, doprowadzając do krwawych rzezi w których całe plemiona potrafiły wyżynać się wzajemnie, nie oszczędzając nikogo, nie biorąc jeńców czy łupów. Obłęd ten, zwany przez szamanów Szaleństwem Duchów dotykał głównie większych skupisk orków – dużych osad, letnich obozów i tradycyjnych miejsc zgromadzeń klanowych. Duchy opiekuńcze orków ogarniał obłęd, przenoszący się na tych, których miały chronić. Przez ponad cztery dekady step spływał krwią brutalnych wojen, zanim orkowie za rada szamanów nie dostosowali swego trybu życia do nowego zagrożenia – przetrzebione, skrwawione plemiona orków trzymają się dziś swych ziem nie łącząc się już w olbrzymie hordy, jak czyniły to przed wiekami.

Społeczeństwo

Orkowie dzielą się na wiele nomadycznych lub na wpół osiadłych plemion. Każde z nich wyróżnia totem, przypisany konkretnemu duchowi opiekuńczemu. Życie w plemieniu podlega zwykle rytmowi pór roku – od wiosny do jesieni orkowie zajmują się zbieractwem i polowaniem na stepowe bawoły oraz drobniejszą zwierzynę. Sporadycznie handlują ze sobą lecz o wiele częściej ścierają się w walce o dostęp do wody, lepszych terenów łowieckich, świętych miejsc lub po prostu dla łupów i goblińskich niewolników.
Orkowie rzadko wznoszą stałe budowle, mieszkając raczej w skórzanych namiotach lub półziemiankach – wyjątkami są niewielkie warowne osady niektórych bardziej osiadłych plemion. Znają podstawy kowalstwa i obróbki metalu i potrafią wytwarzać kiepskiej jakości żelazny oręż. Ich ubiór stanowią zwykle futra i niewyprawione skóry, u wojowników uzupełniane elementami zrabowanych pancerzy. Lepsza broń lub zbroja, ozdoby z kości, rogu lub inne wojenne i myśliwskie trofea są przedmiotem dumy stanowią o statusie ich właściciela.

Religia

Orkowie nie wyznają żadnego konkretnego panteonu bogów, lecz ich życie nierozerwalnie związane jest z duchowością. Swoją siłę czerpią bowiem z duchów natury, które są ich przewodnikami i opiekunami. Każdy z orków w okresie dorastania przechodzi rytuał, w którym poznaje swego ducha opiekuńczego. Może być nim zarówno potężne zwierzę jak i duch znamienitego przodka. Od tego czasu ów “przewodnik” związany jest z danym orkiem aż do śmierci. Szamani potrafią wyzwalać w orkach moc tych duchowych opiekunów, dzięki czemu potrafią oni dokonywać niezwykłych czynów.